De huid fascineert me. Rimpels en plooien vertellen een verhaal en laten zien wie je bent. De huid is niet vanzelfsprekend, maar veelzeggend. Door herhaling van beweging worden de lijnen dieper, net zoals ik doe met klei.

 

Ik wil met mijn beelden eerst een fysieke reactie oproepen. Zo vertraagt het proces van zien, interpreteren en oordelen. Terwijl het hoofd nog niet weet wat het is, voelt het lichaam al een herkenning. Dit kan een gevoel van ongemak geven.

 

Ik vind ongemak een ondergewaardeerd gevoel. Ongemak is puur, direct en moeilijk te onderdrukken. In mijn werk onderzoek ik hoe ik hiermee omga. Kan ik ongemak omarmen? Ontwijk of verbloem ik het?

Hide, 2018.

Siliconen, pigmenten, PU schuim., mensenhaar